مقدمه...

وقتی انطرف بزرگراه می ایستادی و به نوربالای ماشینها زل می زدی ، پریشانی زلفهای خرماییت نشعه ام می کرد ، مانتو بلوطی رنگ دکمه فلزی را که می پوشیدی ،جنون می لرزاند تیر برقهای فشار قوی کنار اتوبان را هم. به این زودی تاکسی نیاید کاش، کاش نیاید ... نیاید... هنوز هم دعا می کنم . برای تک تک نیم نگاههایت نذر کرده ام ، می ترسم . می ترسم. حالا دیگر آخر چیزی نمانده برای خطر کردن. خودم مانده ام و چند تا تیر برق فشار قوی که تا ابدیت این اتوبان را می روند . انگار دسته سینه زنهای ترک باشند که نفـیر مداحشان قندیل بسته باشد از نفری تا نفری . چراغ زنبوری روی کولشان گذاشته اند و می خوانند. عزای این اشرف مخلوقات را در شفیره سیمانی و سنگی اش گرفته اند. از بی توییست . از اینکه دیگر بلوطی رنگ هیچ پارچه ای نیست که دیدش بزنم در روشن و خاموش نوربالای ماشینها . شهران ... شهران آقا ! شهران ...

فردا مهاجرت خواهم کرد از گوری به گوری

از تله ای به تله ای

ودلم تنگ می شود برای این گور همان قدر که همه این مدت برای آن گور دلتنگی می کردم

آرزویم اینست که شهری باشد با همه آنها که می شناسم که این دوری اینهاست که عذاب دارد حالا هر چه قدر هم حافظه شلنگ و تخته بیندازد

نوشتن ترک نخواهد شد اما وبلاگ نویسی.....خسته ام می کند...

این تفدیراست و من تسلیم  مگر نه که همه مان تسلیمیم

آهسته خواهم بوسیدشان با نگاهی و خواهم رفت بی هیچ نگاهی

پا برهنه از رو گزنه های مبهوت به خیابانها بر می گشتیم

شهوانی و سوراخ سوراخ

  مرده های همشهریهای بی گور و کفنمان را نگاه می کردیم و می لرزیدیم از سر تا ته استخوانهای بی سیرتمان.

به لعنت خدا هم  نمی ارزید آن همه تنهای قیری رنگ.

سوت می زدیم ترانه ای را

عروقمان منقبض بود از سرمای سربی اسفندماه

وتاریکی  تا کلاسهای دبستان امید

             تا نصفه های نشئه شهرک پیش می آمد.

- چراق راهنماهای خمار

- سرباز صفرهای کشیک مست پادگان نیروی زمینی

- ادرات غیر رسمی عدالت

- قارچهای سمی پشت خانه

                  و آن برآمدگی رو تن مزاییکها که نگفتیمش

وقتی با گلهای ماسیده رو تنهای سوخته مان فرشتگانی بودیم

وقتی با ترکها و لکهای پشت دست  مادربزرگ دختربچه ای بود

وقتی پرندگان هیپنوتیزم شده و منگ عربده می زدند رو پشت بامهای بمباران هوایی

                    یا سکوت می کردند به احترام جنگ نرم افزارهای هزاره سوم

وقتی تابلوهای چشمک زن تدخیر روح و تن و لباس و جیبها و کیف دستی و عکس زنت     را به رخت می کشیدند 

وقتی رادیو اعلان هزار قیام نشکفته علیه میهن بود

وقتی گل سرخ معشوقه ات تا انتهای اندام شیشه ایش سیاه شدو

            مثل ساعتهای هزارتومانی بقالیهای پیر عشق از کار افتاد در نبد تن به تن با محدودیت

                                                                                                                مکالمه شهری

وقتی کلمات از دهان تو بوی نا گرفتند

                                  رنگ گچ شدند

                                  ذغال شدند

                                  دفن شدند

                                   استخراج شدند

                                    با لوله های فلزی مرطوب به پالایشگاهها فرستاده شدند

                                    از بنادر نفتی جنوب صادر شدند

وقتی روزنامه ها هجی اسمت را هزار بار از دهان سردبیر بیرون کشیدند

                                             عکست را سلاخی کردند و گیسهات را سوزاندند

وقتی قدمهای تو ممنوع بود در اماکن عمومی در ادارات رسمی  در هذیانات غیر رسمی

وقتی گواهی فوتی نبود تا دفنت کنیم

وقتی بیمارستانها پر از سقط شدند خیابانها پر از جنین و خانه های ناقص الخلقه رکورد می زدند برای رسیدن به آسمان

وقتی نوشته هامان را تحویل عینکهای عوضی آستیگمات دادیم و عقب عقب می رفتیم

وقتی از پشت میزهاشان هم بلند نشدند برای دیدن معجزه ای که هر آن می رفت منفجر شود

وقتی سردردهای کثافت از ترافیک ریختند بیرون تلمبار شدند

                                                                    تلمبار شدند تا

                                                                                      تمام کند  تمام کند  تمام کند...

قطعه قطعه های تنت تو یخچال گنده بیمارستانهاست

 باد کرده زیر موزاییکها

 زیر پاهای زخمی و لخت ما  که هر شب بیدار می شویم

      با بوی سیگار و کافور

      با رگهای بی هویت تزریق

           به موج موج ملایکه  - که می ریزندو می خوانند و می میرند -

                                                               خیره می مانیم

...

خاکسپاری و عروسی همسایه بغلی را می زد زیر بغل

راه می افتاد لابلای خیابانها      ته سیگار جمع می کرد  برای خاله های خمارش.

ارغوانی می پوشید و می نشست همراه گورستانها و گورستانها

                       سیاه مست می کرد

                                     راه می افتاد دنبال دختران دبیرستان آن سوی خیابان

می رقصید دور آتش    وشراره ای از حشیش در چشمهایش  می سوخت

لبهاش  ذغال بود   با جراحت یک تصمیم روی گونه چپ

استخوانهای خاکستری را بر آسفالت یخ زده تبریز می کشید

در هرم آفتاب خرمشهر لکه لکه های یک تجاوز را پاک می کرد

با گزنه ها و مرثیه های فراوان شمالی  شانه های پاره پاره را به مرجان ها تکیه می دادو

روزنامه و رق می زد

وقتی نوشتند:: باران.... گریست

نوشتند:پارلمان....لرزید

نوشتند مرزها.....چمدانش را بست

در کوپه ای نشست

راه افتاد

    بچه های محل

تمام توپ وتفنگها همه شلیک همه به سلامتی به هدف خورد
و ته نکشیدبه این سادگی که میشنوی که ته نکشید تیرو توپ ها
باقیمانده هاکه به مصرف رسید نرسید به هدف باتمام ان همه ای که اینهمه میحواستندبه هدف بزنند
هدف که مشخص نبود(با تجربه ها میگفتند)فقط قضییه مشخص بود
مشخص زدن به هدف بود

ومطمینن تمام تیر تفنگ و توپها شلیک شد همه برای هدف
...گردو غبار که نشست معلوم شد قضییه به این سادگی نبود
(یکی در یک کتاب نوشت:قضییه سادگی ما بود)
معلوم شد انجا ان دورها انگار این نزدیکها هدف ما بودیم
معلوم شد پس از نمام شدن(وبه قولی) پیش از تمام شدن داستان ما هدف شده بودیم
هدف شده بودیم ویا که بودیم-وما که تجربه کم داشتیم نمیدانستیم چرا که ما همه در حاشیه بودیم
یکی گفت(با اعتقاد هر چه تمامتر)که بر عکس در متن داستان ما بودیم
...وما که قسم میخوریم نبودیم دیدیم ایستاده ایم کناری به تماشا
یا پشت سر-
به انهمه شلیک مرحبا میگفتیم
به به به روزگار سیاه انهمه دشمن درود میگفتیم
و برگشتیم تابه خانه مان برسیم
وهیچوقت نرسیدیم
چرا که ما بودیم ما لت و پار بودیم لت وپار شده ما بودیم
کمر و شانه ما میسوخت وما نفهمیدیم که اینهمه کمر و اینهمه شانه ما میسوخت
از پشت تکه تکه قلمهای استخوان ما که مثل خود مابه شکل تکه تکه اینهمه راه را برمیگشت هیچ نفهمیدیم
که خون ودل و روده های ماست ولو روی زمین که هیچ نمیفهمیم.
سرگیجه هایمان شبیه همان سرگیجه های چندثانیه قبل از مرگ
اهسته /عجله اهسته /با عجله ما را رسانددرست همانجا که اینجاییم:
ولو شده بر خاک کوچه ها وخیابان.
و بوی گند مردار اگرکه میشنوی ماییم که هیچگاه مشخص نشد برای ماوهمه ما
که چطور شده ایم وچطور هدف شده ایم
.. واینهمه تیر تفنگ وتوپ
کی چرخ خوردطرف ما
که ما در حاشیه بودیم در پشت سر
پشت سر انهمه تیر تفنگ و توپ ایستاده چه بی گناهانه تماشا میکردیم

یعنی افاقه می کند این داروهای لعنتی؟مسهل ها و مسکنها؟با هزار جور کلک و ادا رعنا را راضیش کردم که ازت بخواهد اجازه بدهی و بگذاری این هله هوله ها را بریزم توی گلوی نازنینت.یکی از آن قرص سفیدها را هم که نعشت می کنند روی تخت اضافه کردم.بعد نیم ساعت نعش شدی روی تخت.شدی رودابه همیشه بت خس خس و هق هق.بوی تریاک از خانه بغلی زد ذیر دماغمان .شروع کرده بود آن مرتیکه پدرسگ.عادت کرده ایم دیگر به این که هر شب  هر روز صبح و ظهر بساطش را راه بیاندازدواستغاثه کندوقتی یاد زنش می افتد.راستی که چه تابوت در به دری دارد رودابه جان! هر جا که پا می دهد گور و کفنش را پهن کنند از بهشت زهرا و وادی گرفته تا گورستانهای بی اسم ورسم اطراف شهر ری انگار که خود جنازه اش دم می رمباند و قرش می گیرد.معلم نبود پیرزن.همه کاره بود.خودم صدای تنبورش را شنیدم وقتی روی بالکن سیگار می کشیدم .نه که زیر سرم بلند شده باشد نه.اما صداش به صدای هفتاد ساله ها نمی رفت .تازه با أن همه درد و مرض.با مرض قند و تاولهای پاش وصدای  ناسورش که زجه می شد وقت احوال پرسی.باید می شنیدی که همان صدا چه شده بود وقت خواندن.ساز هم خوب می زد بی پیر. حالا مردک چمباتمه زده پای یک مشت استخوان و تریاکش را دود می کند.لابد صدای زنش را یادش می آید که شانه هاش تکان تکان می خورند.می گوید  به من می گویدزنم از همبرگر خوشش می آمد.امشب را همبرگر می خورم.برای تو هم می خرم. می داندبرای رودابه ام ضرر دارد.مثل زهر است.شب  قبل راه انداختن سور و ساطش صدام می کند و می رویم تو بالکن می نشینیم و ساندویچمان  را گاز می زنیم.کفن و استخوانها را تو اتاق خوابش می گذارد که من نبینم.انگار نمی دانم با زنش چه کرده.آخر رودابه جان! شاید حق دارد.وقتی پاره تن آدم با ان صدا دیگر نخواند  نه که نخواهد نتواند که بخواند آن وقت هر تکه اش می شود زندگی آدم.حسن آقای طبقه پایین می گفت به من نمی گفت به سوپری سر کوچه می گفت شبها با استخوانها می خوابد.دروغ و راستش را نمی دانم اما بعید نیست که با تن پوسیده زنش لای کفن دراز بکشد و نجوا کند شاید هم ببوسد آن تکه تکه های متعفن روی استخوان گونه را...

امشب آش درست کرده ام بخوری.راستش اول گفتم حاضری چیزی بخوریم دیدم نه.ضعیف می شویم.هردومان را می گویم.دیگر نمی توانیم همه این راه پله را برویم پایین گیرم آن جوانک نگهبان بیاید دستمان را هم بگیرد اما این تن را چه طور بکشیم تا پای در؟خسته شده ام به جان رودابه.مانده ام چه طور روزی یک بلکه دو ساعت پای این اجاق می ایستم .داروهایت این بار که تمام شود رفتن تا آن طرف میدان شکنجه است.تازه این داروخانه از آن قرص سفیدها ندارد.باید سه تا چهار راه آن ورتر بروم.حالا امشب را تاب بیاور.جای آن ساندویچ های کوفتی آش می خوریم.یک کم ا بش زیاد است اما باز هم از آن ساندویچهای کوفتی بهتر است .رعنا که بیاید برامان غذا می پزد.می گویم فسنجان بپزد.بله....فسنجان.من وتو می نشینیم.عطر خورش که بپیچد  کل ساختمان  دلشان غش می رود.دیگر بوی تریاک آن مرتیکه هم نخواهد آمد.اما باید صبر کنیم که بیاید.گفته که می آیم  رودابه جان!  می آیم و می پزم.هر چه دلمان خواست .هر چه خواستیم.بعد هم تو بلند می شوی می رویم تو بالکن می نشینیم.تو تنبورت را بر می داری و می خوانی.ها..؟چه طور است؟باید فقط صبر کنیم تا بیاید...زود می آید زود.....

خب راستش این همسایه های غریب ما نوبل هم گرفتند.....البته ما هم حقمان پامال شده اصلا گندش را درآورده این آکادمی سوئدی عزیز که به نا نوبل نمی دهد....یکی از نویسندگان خوش تیپ ما هم که نور به قبرش ببارد گفته من خودم همه اش کاندید می شوم آخر این پدر سوخته ها حق کشی می کنند وگرنه من جایزه بنیاد گلشیری و پکا و چند جای دیگررا هم گرفته ام نوبل که چیزی نیست....

می بینید باورمان شده....دیگر حس نمی کنیم این بوی تعفن را بو کنید دوستان من این تعفن بوی گندیدگی خودمانست......پاموک جایزه ی ملی کشورش را رد کرد چون فکر می کرد پس از آن  نمی تواند به مردم نگاه کند آ ن وقت ما منتظر می مانیم تا در حقیرانه ترین جمعها هم اسممان چون گند روی فاضلاب بالا بیاید....راستی نا باید آن نوبل یک میلیون دلاری مفت را با مزخرفیاتمان بگیریم...بعد برویم کنار دریای سیاه با پولش حال کنیم و بگوییم نویسنده ایم...بعد برگردیم به میهن فخر بفروشیم و مخ جنس مخالف را اینبار با نوبل بزنیم....فکرش را که می کنم می لرزم....اینها افسار پاره کرده اند وای به روزی که نوبل هم .....

آخر من هم دولت آبادی را دوست دارم اما اگر بعد از کلیدر می مر....به من نشان دهید رد پاهای آن سوی گلشیری را تا....

شعر هم که.....

بخوانید وبلاگ دوست و همسنگرم مازیار عارفانی را اول شعرهایش را چند بار و چند بار بعد هم سری به کامنتهای پای این مقاله آخرش بزنید.....خب فکرش را کن این آدم نوبل هم بگیرد...

به قول گلشیری بی صفت شده اند این مردم 

بعد نویسنده که مصاحبه و قیافه اش را بی بی سی هم پخش می کند می رود می گو ید من نوبل می خواهم....راست می گوید تو چشم این مردم نگاه کند و بنویسد هر چه دید....

ما در پارینه سنگیمان دست و پا می زنیم اینها از ادبیات پست مدرن می گویند....آقا! من نمی گو یم ننویس...من کی باشم  کخ بگویم بنویس یا ننویس اما بگو از کجایت در می آوری...از آسمان نازل می شود.....می شنوی این ترک پست مدرن می گوید شرمنده مردم می شدم شرمنده....

بی خیال...می دانم اینها بازیست اما........

۱۰۰ سال ادبیات ایران به کوشش علیرضا فاضلی مشتمل بر ۶ سی دی با شعرخوانیها داستان خوانیها و کتاب و مقالات آماده شد...خواستید آدرس بدهید بفرستم....این تبلیغ نبود....  

مدافع

تمام چهارچوب این پنجره درد می کند

اصلا مراقب رفتارم نیستم که از پنجره بیرون را نگاه می کنم

  دنبال سردرد مدام و متروهای اول صبح تهران

چند سواری بی اسم ورسم

و تمام زمینهای عرق کرده شبه جزیره های خوزستان به این مستی دعوتم کرده اند...

کویرهای شمالی و شاش کمک راننده اتوبوس

 پرتم کرده اند به این بالا بالاها که از خودم دفاع کنم.

با قمار بازهای بچه سال شهرستانی رفیق شدم...

ترازو به ترازو بیست و پنجی جمع کردیم و ریختیم تو جیب اورکت آمریکایی...

بهمن  کشیدیم و دفاع کردیم...

از سراسر اتوبانهای خستهء مرگ بر اسراییل 

و تخمدان نازای زنازادگان بی حافظه

 لخته های خون و اسپرم جمع کردم...

شیار به شیار آ سمانخراشها را گشتم دنبال اسم شب...

تا خود مولانارا رفتم...

در اینترنت و لال بازی پرندگان دم غروب گشتم که دفاع کنم...

کسی عاشق من که نمی ماند

بو سه ای روی لبهای تو پهن شود هم جمعش می کنند

آخر بند رخت آپارتمانهای ماهی چهل هزارتومان جای این همه عشق بازی و فساد اخلاقی ندارد

خیلی کشش بدهم تا آخر راه پله نفسش قطع قطع می شود

زیر بمب افکنها به نیمه کاره های چرک و خیس خیره خواهیم شد و

تا دندان سوخته ایستاده ام که دفاع کنم

اسمم را رو سنگ قبرهای پنج تومانی

 رو سنگ قبرهای جهنمی بهشت زهرا نگاه می کنم

چالم کرده اند در تمام نصف النهارهای نیمکره شرقی

آنقدر جیغ کشیدم که تن فرشتگان پاپتی سر دستفروشهای انقلاب مور مور شد

 وباز دفاع کردم ...

دفاع کردم با کچلی سربازصفرهای نیروی زمینی ارتش..

با کامیونهای گازوییلی...

با اجنه کارتن خواب و دختران ماتیک هزاری دفاع کردم...

روبروی سیم خاردارها

پای لانه کفترهای اجنبی ایستادم

زنگ زدم همراه تانکهای پلاک میهنی و دفاع کردم...

دفاع...

گوش دادی تو  به آوازی که هر شب زوزه می کشد در شهر

شنیدی صدایی که بوسه را نفرین می کند

ته سیگارت را در قلب کهکشان راه شیری

رو سنگفرش زیر گذر پل حافظیه انداختی

سکوت کردی و مچاله شدی در شب و نیمه شب بهمن ماه...

و یاد می گیریم عاشق شویم که البته عاشق ماندن سخت است خیلی سخت...باید ماند وگرنه راستش دیگر اسم اینها حیات نیست...

دیگر نپرسید هیچی نپرسید....

خواستید آدرس بدهید ارسالش کنم فقط برای دوستانست...و یک کار درست و حسابیست محصول یک سال کار ....یک کتاب بلند...از هدایت گرفته تا حکمت تا هوله تا شاملوی بزرگ....

زود یک شعر خوب خواهم داشت اگر شد تایپش می کنم برای شما هم....

فعلا به سلامتی آن رفیقم.....

و راستش دارم به اين فکر می کنم که چه طور از مرزهای خودسانسوری فرار کنم...آخر می دانيد که ما در پيله بستن دور خودمان استاديم....چه طور از اين پيله عبور کنيم.....بيرون بياييم....

ببينم چندنفر مان حاضريم يک کار درست و حسابی کنيم؟دستها بالا...

من که دست بلند کرده ام....بگذاريد نفس آخر را محکم بکشيم .....

زود بهتان می گويم کخ چه می خواهيم بکنيم....شما کمی صبر کنيد فقط

بگذاريد اعتراض کنم....يک اعتراض کاملا رسمی...

چهارباغ اصفهان را دارند منهدم می کنند برای يک قطار بوقی زيرزمينی..برای مترو...

و اصفهانيها هرروز کنار فاجعه نو قدم می زنند و شماره به اين و آن می دهند و می گيرند....

بدهيد و بگيريد..خوش باشيد اما بابا!اين جرثقيل که سر به آسمان می سايد اصلا تعارف با هيچ ميراثی ندارد....تو بورکينافاسو هم که بوديم الان چند هزار نفر شبها دور اين تشکيلات دراز کشيده بودند شب و روز....خوابتان برده يا همه ادعای اصفهانيتتان مال سر زينبيه است؟

ديگر اينکه فردا فوتبال شروع می شود....من عاشق ايتاليا هستم....توتی...بوفن....اينزاگی ...مالدينی....و....سه تا باخت ايرانی هم نوش جانمان....

و فعلا به احترام هيجان سکوت!

به احترام فوتبال و توپ سفيد و سياه

وقت تخمه شکستن و داد کشيدن يادتان باشد اين نيز بگذرد.....

جذاميهای عزيز:

ديگر اين تهوع است که باقی مانده.....تهوع از قدم زدن در خيابانها و پياده روها...يک وقتی اين قدم زدن آرامم می کرد وکمکم می کرد فکر کنم....حالا بيشتر تعوع می گيردم.....شما خوابيد ؟من خوابم؟ يا اين جذامخانه قربانی جديد می خواهد؟

الان ساعت ۷:۳۰ عصر ۱۴/۳/۸۵ برويد چهارراه نظر اصفهان تا بالا نياورده اين برنگرديد....

شايد اينطور بشود روتان حساب کرد.....

می گفت آخر من با اين اسد چه معامله ای کنم؟اين نصف رفقايم را گذاشته بيخ ديوار ....گلوله خلاص را اين شليک می کرده.....

باز بايد برای ناشنواييمان از آزادی بنويسم؟بيخيال .....راست می گوييد کراوات کهنه پدرتان را بزنيد تا با هم برويم قهوه بخوريم......

اين می شود شروع...حالا که قصه از اينجا شروع می شود..........

تنتان سوراخ سوراخ است...نمی بينيد؟ديگر اين سرب مذاب هم بی تاثير شده....

و دارم فکر می کنم غيرت يعنی چه؟يعنی سر زنت فرياد بکشی؟يعنی دخترت را کتک بزنی اگر چپ چپ نگاه کرد ؟يعنی.......اگر انها نيست رفقا ما بی غيرت شده ايم که جلوی چشمهايمان...بعضيمان حتی می خندند....بعضی با کنجکاوی توی آن مينی بوسهارا نگاه می کنند....اين از غيرتم....بچسبيد به نان هرروزه تان که تمام نشود.....

بی خيال! اين هم شعر...نوشتن را نمی توانند بگيرند از من که نمی توانند حتی اگر اسم اين شعر-راستی از کلمه های کلی بدم می آيد و از اينطور نوشتن اما وقتی اينطور شد کاريش نمی شود کرد- اسم اين شعر باشد....

                                   ((آزادی))

کلاغهای دوازده بار  ناقوس وانگ^۱ از دل سنگفرشهای خسته

            مثل خليج فارس تو   بيرون می ريزند و

                 بالا می آورند آبزيان مسمومش را.

و تو به برف

         روی موج

                   موج خواجو^۲  خيره ای

در زهدان ساکتت پی نوزادی می گردی که ترانه ای بسازد برايت.

گريه و سيگار

و طعم لعنتی سيمان    برابر ديوارهايی که هزار سال برابرت ايستاده اند

با دندانهاو ناخنهايت

با چشمها ی خاموش   از کنارشان می گذری

قلبی از سنگهای صفه^۳ در تو می تپد

پاهايت فولاد و عصيانست

در خيره

    خيره مردگان خيابانهات    حوالی استخوانهای ذغال و

                                       عضلات سوخته قدم می زنی

رفيقان پاره پاره ات از آلبومهامان سرک می کشند

همسرت آبله و سرطانست

جهنمی در فرزندانت شعله می کشد

و اين کلمه خطرناک

       اين کلمه خطرناک.....

با حشيشيهای دوازده شب

                            خاکسترت را بيرون می کشم

ششهای دوزيستت

                   حلقه حلقه های دود را تف می کنند

                                                             به من.

۱.نام کليسايی در اصفهان

۲.نام پلی در اصفهان

۳.نام کوهی در اصفهان

و اين بار که در خيابانها قدم می زنيد بايد هرآن منتظر يک عده چماق به دست که نه يک عده چماق به زير چادر قايم کرده باشيد....خواهران دينی را می گويم که فرزندان فداکار خداوند شده اند....انتظار نداشته باشيد از ادبيات بگويم الان.....عذاب دارم می کشم .....خاک اين ميهن به درد روی سر ريختن می خورد.....

شما از چماق دارانيد ؟بهتان بر خورده؟لطفا تشريفتان را ببريد وگورتان را گم کنيد يک جای ديگر داد بکشيد الله اکبر که فعلا اکبر تر از او شما هستيد ...بگذاريد من کافر زندگی خودم را بکنم....

با مينی بوس و فحش و سيلی ارشاد می کنند....با لباس خاکی و آن چفيه های مقدس.....خب ....عاليست .....راحت باشم و بگويم از قول شاملوی من که:

چه مادر...بر سر راه قضاوتهای ما نشسته اند.....

.....خب....از پياده روی برگشته ايم و حالا اينجا که هر جای شماست نشسته ايم و خيره به معجزات هرروزه مان لم داده ايم به عاشقانه زيستن و عاشقانه مردن و نوشتن.......راستش اينجا يک شعر بلند هست که می خواهم بنويسم اما...هی! گوشهاتان را جلو بياوريد تا بخوانم....

کتاب جديد می خواهيد؟ بگذاريد خودم بخوانم  : يکی  قلب راز گوست :چند داستان کوتاه

يک مجموعه قديمی پليسی هم دارم می خونم...از کريستی از کانن دويل از...

لم داده ام به اينها و......

منتظرتان می مانم تا شما برايم بگوييد.....خب.....منتظرم....