وقتی  تراشکار برگشت و گفت این تنی که می خواهم از تراس این خانه بیرون می زند

در راهرو دنبال ابریشمی وسیع گشتم تا طنطنه های رمانتیک را قایم کنم میان الیافش

در کافه ها فنجان قهوه را برگرداندم تا فال برویاند برای این تکه سنگی که در سینه ام می لغزد

بروبانند برفهای البرز و پریهای همسایه بغلی را کنار شیروانی

هم بارانی نیست که این گیسها را از من مخفی کند

هم صدایی نیست که از تو بپرسد این چندمین آواره این کوچهاست

از گله ای به گله ای

از دیواری به دیواری

و برکت روی سر شانه های کت مرد می ریخت و تق تق از پله ها بالا می آمد تا به زنهای سر میز شام شب به خیر بگوید

:شب به خیر

ترسیدم

وقتی تو لت و پار تنی بودی در میدان پونک

همانجا که آلبومان به آخر می رسید و من زوزه می کشیدم روی بامهایش

زنها در آشپزخانه آخرین تراشه ها را بر موزاییکها  می ریزند و نفرین می کنند

مردها در پیاده رو ها بی صدا از نوری حرف می زنند که چشمهایت را از تو می گیرند

و تو در هر حال زنی هستی که چشمهایت را از من می گیری  در انتهای میدان پونک

به شعاع خالی نوری خیره می شوی که خالیهای پیاده روهای میدانی آن سوی زمین را خاموش می کند

شبهای مفتونی و مجنونی بزرگراهها از وسط عنبیه های قهوه ای راه باز می کنند

و حالا که دیگر مستقیم به من خیره نیستند راستی از تو می پرسم هنوز آیا راه باز می کنند

 به حدقه های مرتعش و رقصان از نور کبریت

 در خیابانی کنار کوچه ای همراه آژانس مسافرتی و

 سوپر مارکتهای کوچک و

ته سیگارها

و پرده ای که هنوز لرزش عبور تو را دارد؟

ترسیدم

وقتی همیشه هایت نیستی و

در صادق ترین ثانیه ات به من می گویی که باید رفت

در آخرین عکسها جوانتر شده ای

و اما این پیاده روها هنوز عابری پیرتر را در خود حمل می کنند

این برکت بود

این ترس

این بارانی که همیشه می بارد بر نمایی از من

بر تمامی تو

روی تراسهای مرطوب زمین